SSS

Yapışkanlı bantların temel ürün özellikleri, yapışma kuvvetleri ve sıcaklık, mekanik zorlama ve çekme karşısındaki dayanma özelikleridir. Bu özelliklerin kendini ne şekilde göstereceği bandın kullanım şekline bağlıdır. Boya işlemlerinde kullanılan maskeleme bantlarının yüksek sıcaklıklara dayanmaları ve kalıntı kalmadan çıkarılabilmeleri gerekmektedir. Yalıtım amaçlı olarak, bandın oldukça sert olması ve fazla gerilmemesi önemli bir husustur. Kağıt sanayinde ekleme için kullanılan bantların üst düzey ilk yapışma kuvetine sahip olmaları gerekmektedir.

Yapışkanlı bantlar, tutkalla değil, yapışkan maddelerle kaplanırlar. Sıvı halde uygulanan ve ardından kimyasal tepkime yoluyla kuruyup sertleşen tutkalın aksine, yapışkan madde, kendinden kuru olup sürekli yapışkan ve uygulanması kolaydır. Bir yapışkan maddenin bir yüzeye tutturulabilmesi için tek parmakla uygulanacak en küçük baskı dahi yeterli olacaktır.

Bir yapışkan bant, birkaç tabakadan oluşur. Yapışkan, bir plastik film, kağıt ya da kumaş gibi bir taşıyıcıya tutturulur.

İnce bir katman ya da taşıyıcının fiziksel ön işlemden geçirilmesi, yapışkanın tutuş gücünü arttırabilir.

Bir dizi organik polimer ve zincir moleküllerden oluşan kimyasal bileşikler sürekli yapışkan olabilirler. Bunlara örnek olarak, poliakrilik asit ester, doğal kauçuk ve polisitren ve sitren kopolimerler verilebilir.

Makromoleküllerin, pişmiş servis edilen spagetti gibi “birbirine dolaşacak” kadar uzun olmaları gerekmektedir. Bu, yapışkanın iç kohezyonunu oluşturmaktadır. Temas noktaları arasındaki uzun molekül zincirleri hareketli olduklarından, yapışkan yüzeylere uygulanabilmekte ve tutunabilmektedir.

Yapışkan özelliği kazanmaları için reçine katkısı gerektirmeyen kendinden yapışkanlı polimerler de mevcuttur. Bunlar kendi başlarına zayıf tutunma özelliğine sahipken, sadece başka bazı maddelerin ilave edilmesi sonrasında gerçek yapışkan halini almaktadırlar.

Yapışkan bandın sorunsuz dağıtılmasının garanti altına alınması için, taşıyıcının her iki tarafta çeşitli yüzey özelliklerine sahip olması gerekmektedir. Bir yapışkanın taşıyıcıya tutunmasının arttırılması için, yüzey temizlenir, sertleştirilir ve fiziksel işlemler yoluyla kimyasal işlev kazandırılır. Örneğin, yüzey üzerindeki moleküler tabakalar buharlanır.

İnce bir astar da yapışma gücünü arttırabilmektedir. Yapışkan bandın rulodan dağıtımı, düşük yüzey gerilimi ile işlev gören, ayırıcı ajanlar tarafından kolaylaştırılmaktadır. Ayırıcı ajanın yüzey gerilimi yapışkan maddeninkine göre ne kadar düşük olursa, ayrılma etkisi o kadar güçlü olur.

Paul Beiersdorf’un yapışkan bandajlar için patent almaya hak kazandığı 1882 yılından beri, doğal kauçuk, yapışkanlar için en önemli hammaddelerden biri olma özelliğini korumaktadır. Maddenin yapışkan hale getirilmesi için reçine ilave etmek, doğal kauçuğu büyük yapışma kuvvetine sahip düşük maliyetli bir yapışkan haline getirmektedir. Doğal kauçuk yapışkanlardan yapılan yapışkan bantlar, en iyi, boya işi için maskeleme bandı gibi iç uygulamalar veya çok az gürültüyle açılan ambalaj bantlarına uyum sağlamaktadır.

Akrilatlar diğer bir önemli yapışkan grubudur. Bunlar, 1960’lardan beri uzun vadeli veya dış uygulamalar gibi uğraştırıcı işler için yapışkan olarak üretilen sentetik polimerlerdir. Polimerlerde, isteğe uyarlanmış özelliklere sahip olabilmeleri için baz bileşenlerinin seçimi ve birleştirme yoluyla değişiklikler yapılabilmektedir. Diğer bir avantaj da ışık ve sıcaklık karşısındaki yüksek dayanma kabiliyetleridir. Doğal kaçuçuk ve poliakrilatlarla birlikte, termoplastik elastomerler gibi başka sistemler de pazarda eşzamanlı başarı sağlamışlardır.